Obliczenia

3. Obliczenia dotyczące zapotrzebowania energii obejmują:
• energię zużywaną na ogrzewanie i wentylację,
• energię zużywaną na przygotowanie ciepłej wody,
• energię zużywaną na chłodzenie (tam gdzie jest stosowane)
a w odniesieniu do budynków użyteczności publicznej także:
• energię na oświetlenie pomieszczeń.

4. Zapotrzebowanie energii oblicza się kolejno dla wielkości energii użytkowej (bezpośrednio wykorzystywanej), wielkości energii końcowej (dostarczonej do budynku, uwzględniającej straty wynikające ze sprawności systemów instalacyjnych) oraz wielkości energii pierwotnej (uwzględniającej straty przy wytwarzaniu i przesyle energii oraz rodzaj nośnika energii).

5. Ocenę wielkości zapotrzebowania <energii> użytkowej na cele ogrzewania, wentylacji i chłodzenia dokonuje się metodą bilansową miesięczną wg normy PN-EN ISO 13790 :2008 [4]. Dla określonych w rozporządzeniu budynków istniejących obliczenie zapotrzebowania energii na cele ogrzewania i wentylacji dokonuje się metodą uproszczoną omówioną w rozporządzeniu.

6. Świadectwo energetyczne podaje dla ocenianego budynku lub lokalu wskaźnik EP, który stanowi syntezę informacji o jakości energetycznej czyli o cechach, które wpływają na poziom zużycia energii w budynku czy lokalu.
Wskaźnik EP wyraża wielkość rocznego zapotrzebowania na energię pierwotną niezbędną do zaspokojenia potrzeb związanych z użytkowaniem budynku, odniesioną do 1 m2 powierzchni użytkowej, podany w kWh/m2/rok .Wskaźnik EP jest to ilościowa ocena zużycia energii. Uzyskane małe wartości wskazują na wysoką efektywność i użytkowanie energii chroniące zasoby i środowisko.
Świadectwo energetyczne zawiera także „porównanie wskaźnika EP” z wartością porównawczą) EP wynikająca z wymagań zawartych w przepisach techniczno-budowlanych [3]. To porównanie wskaźnika EP obliczonego w oparciu o dane rzeczywiste ocenianego budynku z wyliczoną wartością referencyjną stanowi jakościową ocenę energetyczną budynku.

Świadectwo zawiera także wskaźnik EK, wyrażony w kWh/m2/rok, który wyraża zapotrzebowanie na energię końcową dla ogrzewania (ewentualnie chłodzenia), wentylacji i przygotowania ciepłej wody użytkowej. Jest to ilość energii bilansowana na granicy budynku, czyli ilość energii, która powinna być dostarczona do budynku, aby zapewnić utrzymanie obliczeniowej temperatury wewnętrznej, niezbędnej wentylacji i dostarczenie ciepłej wody użytkowej. Wskaźnik EK jest miarą efektywności energetycznej budynku i jego techniki instalacyjnej. Małe wartości EK sygnalizują niskie zapotrzebowanie i tym samym wysoką efektywność.
Niestety zrezygnowano z przyznawania budynkom klasy energetycznej, która stanowi najbardziej zrozumiała ocenę jakości energetycznej.

7. Wartości porównawcze określa się w oparciu o dane geometryczne, które dotyczą budynku ocenianego obliczając zawarte w „Warunkach Technicznych”[3] maksymalną dopuszczalna wartość wskaźnika EP dla nowego budynku.
8. Świadectwa charakterystyki energetycznej w zależności od potrzeb są sporządzane :

• dla całego budynku lub
• części budynku stanowiącej samodzielna całość techniczno-użytkową lub
• dla lokalu mieszkalnego.

Część budynku stanowiąca samodzielną całość techniczno-użytkową – jest to część o jednej funkcji użytkowej i której rozwiązania konstrukcyjno-instalacyjne pozwalają na niezależne funkcjonowanie.
Rodzaj świadectwa jest uzależniony od tego:
1. czy mamy do czynienia z budynkiem , czy z częścią budynku stanowiąca samodzielna całość techniczno – użytkową, czy z lokalem mieszkalnym,
2. czy powodem sporządzenia świadectwa energetycznego jest obrót całym budynkiem, czy jego częścią czy lokalem,
3. czy budynek mieszkalny ma instalację grzewczą wspólną dla całego budynku, czy dla jego samodzielnej części czy dla poszczególnych lokali mieszkalnych.
Postępowanie w każdej z tych sytuacji wyjaśnia tabela 1.
9. Świadectwo powinno zawierać wskazówki dotyczące możliwości i sposobów obniżenia zużycia energii w budynku lub lokalu.